---------------------------------------------------------------------

هی فلانی .... می دانی ؟...

می گویند رسم زندگی چنین است !!!!!!!

می آیند ....... می مانند ...... عادتت می دهند ..... و می روند ......  و تو در خود می مانی ....... و تو تنها می مانی .......

راستی نگفتی ؟ رسم تو نیز چنین است ؟ مثل همه ی فلانی ها

من همه جا باهاتم تو تنها نيستي

توو وجودت عشق ميذارم که بغض کني

 اشک ميدهم که همراهيت کنه و مرگ که بدوني دوباره برمي گردي پيشم .

هیچکس، از جنس ماها نبود،
این چنین که هستم، که بودی، که بودم، که هستی ...
نمی گویم صمیمی، نمی گویم خوب، نمی گویم پاک، نمی گویم.......
ولی به خدا قسم،
قسم به نان و نمک ،
به شرم تو
به چشمای قشنگ تو،
اندازه هرچه دل تنهایی ات بخواهد،
با همه وجود ........،
و با هرچه عشق و عشق :
                                                 دوستت دارم

مایلم روزی که میمیرم مرا در تابوت سیاهی بگذارند

تا همه بدانند در تاریکی به سر می برده ام دستهایم را از تابوت بیرون بگذارند

 تا همه بدانند به آنچه می خواستم نرسیدم چشمهایم را باز بگذارند

 تا همه بدانند چشم انتظار از دنیا رفته ام روی قبرم تکه یخی بگذارند

تا مثل باران برایم اشک ریزد و روی سنگ قبرم چیزی ننویسند

تا همه فراموشم کنند

آن هنگام که آن بوته خار بر روی زمين تنها بود

خداوند گل سرخی را درکنارش رويانيد ...

آن گل در کنار بوته خار شکفت .............

خداوند برگشت و آن گل را از روی زمين با خود به
آسمان برد .

اما آن گل ديگر هرگز نشکفت .........

نشکفت آری آن گل سرخ ريشه اش را کنار آن بوته
روی زمين جا گذاشته بود

آخر آن گل به آن بوته خار دل بسته بود

درآن هنگام بود که خداوند گريست .. گريست و عشق
را آفريد .....

          سنگي از معدن درد بهر مزارم بتراش 

           روي سگ قبرمن عكسي از چهره زيباي غزالم  بتراش

                                   بنويس اي سنگ تراش

          عاقبت شدم فداش ... بنويس تا بدونه عمرمو دادم براش

             روز آشناييمون رو تنه درخت بيد ....... 

                               يار بي وفاي من عكس دو تا دل و كشيد

گفت يكي از اون دلها فداي اون يكي بشه ....

 عاقبت كشت دلمو تا كه به

آرزوش رسيد . 

 گاه حادثه ای تمام باورهایت را به هم می ریزد

 و تو مجبوری به خودت فرصتی بدهی

فرصتی برای یافتن، جستن

و پیدا کردن چیزی که خودت نمی دانی چیست

اما به یقین وقتی آن را یافتی

می فهمی که آن همان چیزی ست

که از دست داده بودی

و یا چیزی که به آن نیازمند بودی

آن چیز بهترین باورهاست

باوری سبز

در دلت .

چقدر سخته تو چشاي كسي كه تمام عشقت‌رو ازت دزديد

و به جاش يه زخم هميشگي‌رو روي قلبت هديه داد،

زُل بزني و به جاي اينكه لبريز كينه و نفرت بشي حس كني كه هنوزم دوسش داري.

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي

كه يكبار زير آوار غرورش همه‌ي وجودت له شده.

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني

اما وقتي ديديش هيچي جز سلام نتوني بگي.

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه، دونه‌هاي اشك گونه‌هاتو

خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه كه هنوزم دوسش داري

چقدر سخته گل آروزهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار

تو خودت بشكني و اون وقت آرام زير لب بگي.

اینجا اومدم فقط واسه این که راحت باشم .... خیلی وقته درد و دل نکردم خیلی وقته حرف نزدم اینقدر که دارم تجزیه شدن بند بند وجودمو به وضوح می بینم .... اما از این به بعد می خوام بنویسم می خوام وقتی دلم گرفته به روزگار بگم خیلی نامردی ....

خسته شدم از سکوت از ننوشتن از نگفتن از ذره ذره مردن .....

 گم شدم ... هر چی می گردم نمی تونم خودمو پیدا کنم ...نمی تونم خودمو ببینم ...خدایا من کجام ....؟

امشب از ديروز بدتر بودم بغض عجيبي تو گلوم بود  يه بغضی نمي دونم چرا وقتي از يه موضوعي ناراحتم ديگران هم همه دست به دست هم مي دن تا بيشتر منو برنجونن هميشه كارا برعكسه هميشه وقتي از ديگرون كمك مي خوام بهم پشت پا مي زنن چرا ما ادما اينطوري هستيم ... تا مي بينيم يكي ناراحته همه طعنه و كنايه ها و بدو بيراه هامون يادمون مي ياد و سعي مي كنيم بارش كنيم خدايا دلم خيلي گرفته احساس مي كنم تو خونه برا هيچكس مهم نيستم احساس مي كنم هيچكي دوستم نداره احساس مي كنم بودن و نبودنم يكيه گاهي وقتا احساس مي كنم يه روحم روحي كه ديده نمي شه ناراحتي ام براي هيچكس مهم نيست چقدر بده ادم احساس كنه وجودش براي هيچكس مهم نيست احساس تنهايي مي كنم خدايا اگه شما هم به حرفام گوش نمي كردين كه دق مي كردم .....گاهي وقتا دوست دارم با بقيه عين خودشون رفتار كنم اگه كسي دلمو مي شكنه دلشو بشكونم اگه باهام بد حرف ميزنه باهاش بد حرف بزنم اگه بهم بي احترامي ميكنه بهش بي احترامي كنم  اما خوب كه فكر مي كنم ميبينم وقتي من دارم زشتي كار اونارو به چشم ميبينم چرا بايد بزارم اين زشتي دوباره تكرار بشه  ....

اما خدايا گاهي وقتا واقعا احساس ميكنم ديگه گنجايش ندارم ...اخه ادم تا كي مي تونه در برابر رفتارهاي ازار دهنده ديگران سكوت كنه مگه تحمل يه ادم معمولي چقدره ....

 ۲- هميشه سعي كن اون امتحانت كنه نه امتحانش كني تا خودش متوجه بشه دوسش داري

 ۳- سعي كن اون بخواد كه ازت لذت ببره نه اينكه خودت پيشنهاد بدي

۴- به اندازه اي كه دوسش داري بهش محبت كن نه بيشتر

 ۵- اونقدر واسش خرج كن كه خيال نكنه بهش با ج مي دي 

( نکته مهم )

به کسی عشق بورز که لایق عشق باشد نه تشنه ی عشق زیرا تشنه ی عشق روزی سیراب می شود ...